Παίξτε όλα τα κομμάτια στην σελίδα.
Πληροφορίες.
Η πόλκα έκανε πρεμιέρα to 1852 στο ετήσιο Φεστιβάλ της Αγίας Άννας στο Πράτερ της Βιέννης. Ήταν αφιερωμένη σε όλες τις γυναίκες που ονομάζονταν Άννα, Νίνα ή Νανέτ, και έγινε μια από τις πιο δημοφιλείς πόλκες του συνθέτη. Ακόμα και σήμερα, παραμένει ένα από τα πιο συχνά ερμηνευόμενα έργα του Στράους.
Γράφτηκε το 1858, μετά από μια επιτυχημένη περιοδεία του συνθέτη
στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, και παρουσιάστηκε για πρώτη
φορά σε συναυλία στη Βιέννη, στις 24 Νοεμβρίου 1858. Ο τίτλος
Tritsch-Tratsch (φλυαρία/κουτσομπολιό) αναφέρεται στο
πάθος των Βιεννέζων για το κουτσομπολιό. Η εφημερίδα Theater-Zeitung
έγραψε για την πρεμιέρα στις 27 Νοεμβρίου: Έχουν περάσει χρόνια από
τότε που εμφανίστηκε μια χορευτική σύνθεση με τέτοια φρεσκάδα,
χιουμοριστική απόχρωση και πικάντικη ενορχήστρωση
. Η παρτιτούρα
του έργου που εκδόθηκε για πιάνο ξεπούλησε μέσα σε λίγες ώρες.
Χρονολογείται από το 1861, και φέρει τον υπότιτλο
Ein musikalischer Scherz
(Ένα μουσικό αστείο). Το αστείο
είχε διττή σημασία. Πρώτον, ο Στράους ήθελε να σατιρίσει τους
μουσικούς της εποχής που έδιναν μεγαλύτερη έμφαση στις
επιδεικτικές ικανότητες παρά στη μουσικότητα, γράφοντας
αυτό το σύντομο κομμάτι δεξιοτεχνίας. Δεύτερον, το έργο
δεν έχει τέλος: απλώς επαναλαμβάνεται συνεχώς, εξ ου και ο τίτλος του.
Το «Pleasure Train» (Τρένο της Αναψυχής) γράφτηκε για τον
χορό της Ένωσης Βιομηχανικών Σωματείων στις 19 Ιανουαρίου 1864
και εμπνεύστηκε από τα εγκαίνια του Αυστριακού Νότιου Σιδηροδρόμου,
ο οποίος δρομολογούσε πολλά τρένα αναψυχής
προσφέροντας
εκδρομές από τη Βιέννη προς την ύπαιθρο. Αυτή η ιδιαίτερα
παραστατική πόλκα ξεχωρίζει, ωστόσο, για τη χρήση τριγώνων
που μιμούνται τις καμπάνες των τρένων, καθώς και για τη
χρήση πνευστών που αποδίδουν τον χαρακτηριστικό ήχο της
ατμομηχανής.
Το «Ελαφρύ Αίμα» (Light Blood), έργο 319 —γνωστό και ως «Ελαφριά Καρδιά» (Light Heart)— είναι μια γρήγορη πόλκα που συνέθεσε ο Γιόχαν Στράους ο νεότερος το 1867. Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της χορευτικής μουσικής της Ρομαντικής εποχής για την οποία φημίζεται ο Στράους, συνδυάζοντας τους γρήγορους ρυθμούς της πόλκας με επιρροές από το γκαλόπ. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 10 Μαρτίου 1867, σε μια φιλανθρωπική συναυλία στο Volksgarten της Βιέννης. Ο τίτλος του, που παραπέμπει σε ελαφρότητα και ζωντάνια, αποτυπώνει το ζωηρό πνεύμα της βιεννέζικης κουλτούρας του βαλς του 19ου αιώνα, παρόλο που το έργο είναι δομημένο ως μια ταχύτερη παραλλαγή της πόλκας και όχι ως βαλς.
Μια γρήγορη πόλκα που γράφτηκε για τον χορό καρναβαλιού του Συνδέσμου Καλλιτεχνών Έσπερου και έκανε πρεμιέρα σε αυτήν την εκδήλωση στις 16 Φεβρουαρίου 1868. Στο έργο, ο συνθέτης απεικονίζει μουσικά μια καλοκαιρινή καταιγίδα. Μέχρι σήμερα παραμένει μια από τις πιο γνωστές και δημοφιλείς συνθέσεις του, και παρουσιάζεται συχνά στις Πρωτοχρονιάτικες Συναυλίες της Φιλαρμονικής της Βιέννης.
Το έργο *Eljen A Magyar* («Ζήτω οι Μαγυάροι!») είναι μια πόλκα που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο κτίριο Redoutensaal της Πέστης τον Μάρτιο του 1869, δύο χρόνια μετά τον Αυστροουγγρικό Συμβιβασμό του 1867. Το έργο ήταν αφιερωμένο «στο ουγγρικό έθνος». Στην καταληκτική ενότητα (coda) του έργου περιλαμβάνεται μια σύντομη αναφορά στο «Εμβατήριο Ράκοτσι» (Rákóczi March), το οποίο είχε χρησιμοποιήσει προηγουμένως ο Εκτόρ Μπερλιόζ στο έργο του *Η Καταδίκη του Φάουστ* (La damnation de Faust).
Ο Γιόχαν Στράους συνέθεσε αυτή την πόλκα απο κοινού με τον αδελφό του Γιόζεφ, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Ρωσία το καλοκαίρι του 1869. Έγινε πολύ θετικά δεκτή από το κοινό στην πρεμιέρα της. Έκτοτε, παραμένει πολύ δημοφιλής και παρουσιάζεται συχνά.
Πληροφορίες.
Ο Στράους συνέθεσε το «Persian March» («Περσικό Εμβατήριο»), έργο 289, το φθινόπωρο του 1864, και διεύθυνε την πρεμιέρα του στη Βιέννη τον Δεκέμβριο του 1864. Όταν ο τότε Σάχης της Περσίας —στον οποίο ο Στράους είχε αφιερώσει το έργο— επισκέφθηκε τη Βιέννη για την Παγκόσμια Έκθεση του 1873, μια στρατιωτική μπάντα, αδυνατώντας να βρει την παρτιτούρα του αυθεντικού περσικού ύμνου, έπαιξε αντ' αυτού το συγκεκριμένο εμβατήριο ως ύμνο προς τιμήν του Σάχη.
Επίσης γνωστό και με τον Γαλλικό τίτλο Le Premier Jour
De Bonheur
(Η πρώτη μέρα της ευτυχίας).
Can use some info.
Πληροφορίες.
Η Νυχτερίδα (Die Fledermaus) παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Βιέννη το 1874. Μαζί με τον Βαρόνο των Τσιγγάνων και τη Νύχτα στη Βενετία είναι μία από τις τρεις πιο διάσημες οπερέτες του Στράους, και θεωρείται ένα από τα κορυφαία έργα της λεγόμενης «Χρυσής Εποχής της Βιεννέζικης οπερέτας». Η οβερτούρα της κατατάσσεται ανάμεσα στις σπουδαιότερες δημιουργίες του Γιόχαν Στράους. Περικλείει τα πολυάριθμα μουσικά μοτίβα ολόκληρου του έργου και, με την ποικίλη δυναμική της, συνεχίζει να αποτελεί πρόκληση ακόμη και για κορυφαίες ορχήστρες.
Από τις κορυφαίες οπερέτες του Στράους: Ένας γαιοκτήμονας, επιστρέφοντας από εξορία, παντρεύεται μια τσιγγάνα η οποία αποκαλύπτεται ότι είναι κόρη Τούρκου πασά και νόμιμη κάτοχος ενός κρυμμένου θησαυρού. Στους υπόλοιπους ρόλους περιλαμβάνονται μια τσιγγάνα βασίλισσα που προβλέπει το μέλλον, ένας πομπώδης δήμαρχος, ένας πανούργος αστυνομικός διοικητής, ένας στρατιωτικός διοικητής, μια ομάδα τσιγγάνων και ένα σώμα ουσάρων.